به گزارش آلاچیق خبر / مسعود، جوانی ۲۹ ساله از یکی از محله های جنوب تهران، تنها فرزند خانوادهای نسبتاًمرفه بود. پدرش راننده کامیون و مادرش خانه دار بود. تحصیلاتش را در رشته برق تا دیپلم ادامه داد، اما بعد از آن به خاطر مشکالت خانوادگی و فشارهای روانی از ادامه تحصیل منصرف شد. اولین تماس او با مواد مخدر در ۱۸ سالگی و در یک میهمانی دوستانه اتفاق افتاد.

او بعدها گفت:»فکر میکردم تفریحیه، یه بار مصرف میکنم و میگذره. هیچوقت فکر نمیکردم تهش کارم به دزدی و آوارگی بکشه.«در ابتدا با تریاک شروع کرد. بعد از مدتی سراغ شیشه رفت، چون »دوستای اطرافش میگفتن باهاش میتونی بیشتر کار کنی و خسته نمیشی.« این شروع یک اعتیاد جدی بود. با مصرف شیشه، مسعود به مرور پرخاشگر، بی خواب و افسرده شد. شغل های مختلف را از دست داد و در نهایت به یک فروشنده سیار تبدیل شد.

 از دست دادن همه چیز

روند نزولی زندگی مسعود سریعتر از چیزی که خودش فکر میکرد اتفاق افتاد. خانواده اش ابتدا سعی کردند به او کمک کنند. او را چند بار به کمپ بردند، اما بدون انگیزه، ترک برایش موقت بود. هر بار بعد از یکی دو هفته، با کوچکترین بهانه ای دوباره به سمت مواد می رفت.

مادرش در جایی گفته بود:»پسرم جلوی چشمم ذره ذره آب شد. یه روز دیدم حلقه دستم نیست. فهمیدم خودم باید برم بگردم و پیداش کنم ولی متوجه شدم حلقه را فروخته بود برای یه بست شیشه.

در ۲۵ سالگی، مسعود از خانه فرار کرد. در پارکها و پاتوق ها شب را به صبح می رساند. مدتی به دزدی روی آورد و چند بار هم بازداشت شد. یک شب زمستانی، در حالی که از شدت سرما و گرسنگی بیهوش شده بود، توسط یک رهگذر به بیمارستان منتقل شد.

در بیمارستان، مددکاری به نام خانم سهرابی که در حوزه ترک اعتیاد کار میکرد، سرنوشت مسعود را تغییر داد. او مسعود را متقاعد کرد که دوباره به زندگی برگردد. با حمایت خانواده، او برای چهارمین بار وارد کمپ شد؛ این بار با اراده ای متفاوت.

بازسازی، امید، و نظر مشاور

این بار ترک، متفاوت بود. مسعود خودش خواسته بود. ۴۵ روز کمپ را با تمام سختی هایش تحمل کرد. بعد از خروج از کمپ، مدتی در خانه پدری ماند، اما تصمیم گرفت برای داشتن استقلال، به یک مرکز اقامتی میان مدت مخصوص معتادان بهبود یافته برود.او آنجا نه تنها ترک خود را تثبیت کرد، بلکه شروع به کمک به دیگر معتادان کرد. حال بیش از سه سال از پاکی مسعود می گذرد. او اکنون در یک کارگاه فنی برق مشغول کاراست، ازدواج کرده و به عنوان سخنران در جلسات )معتادان گمنام( شرکت می کند.

نظر مشاور خانواده :

»داستان مسعود نمونه ای از مسیر متداول اعتیاد در بین جوانانی است که از لحاظ هیجانی و ارتباطی، پشتیبانی کافی ندارند. در خانواده هایی که گفت وگوی مؤثر وجود ندارد یا فرزندان از حمایت عاطفی بیبهرهاند، احتمال روی آوردن به مواد مخدر افزایش مییابد. آنچه مسعود را نجات داد، اراده شخصی و حمایت دوباره خانواده بود. مهمترین عوامل موفقیت در ترک، پذیرش مسئولیت فردی، تکرار تلاشها )حتی پس از شکست(، و داشتن شبکه حمایتی است. خانواده ها باید بدانند که طرد کردن معتاد، روند بهبود را کندتر میکند. همچنین لازم است با کمک مشاوران، مهارتهای ارتباطی و مدیریت بحران را در خانواده تقویت کنند.«

تهیه و تنظیم: سرهنگ"نسیبه جعفری" کارشناس مرکز مشاوره آرامش معاونت فرهنگی و اجتماعی فرماندهی انتظامی استان اصفهان

به گزارش آلاچیق خبر ، زهرا سبکتکین دیری مدیر - آموزگار دبستان سمیه روستای اُشیان زرین‌شهر است که دانش‌آموزی را که به دلیل شرایط نامناسب اقتصادی و درگیری اولیا با معضل اعتیاد به مدت دو سال از روند آموزشی به‌دور بود به مدرسه بازگردانده است.

خانم سبکتکین، ماجرای آگاه شدن از مشکل دانش‌آموز خود را چنین روایت می‌کند: ازآنجایی‌که مدرسه در روستا است همه خبرها بسیار زود به دست ما می‌رسد و اینکه از زمانی که به مدرسه رفتم، پیگیری کردم تا بدانم به چه دلیل دو نفر در این مدرسه تحصیل نمی‌کنند ولی پرونده در اینجا دارند که متوجه شدم یک نفر را اورژانس اجتماعی به دلیل حضور پدر در زندان و گرفتاری مادر با معضل خانه‌مان سوز اعتیاد برده و تحت حمایت خود گرفته است و دانش‌آموز دوم هم از اقوام نزدیک مورد اول بود که از همین طریق متوجه مشکل او نیز شدم.

خانم سبکتکین، ادامه می‌دهد: پس از مدتی با تلاش‌های مادر که از دام اعتیاد رها شده بود و مساعدت‌های مسئولین مربوطه و انجام هماهنگی‌های لازم پرونده امیرعلی از اورژانس اجتماعی تحویل گرفته گرفتم و فرایند تحصیلی این دانش‌آموز در پایه اول شروع شد.

خانم سبکتکین، تصریح می‌کند: پس از پرس‌وجو و صحبت با خود دانش‌آموز متوجه شدم که مشکل هستی یکی دیگر از کودکان روستا هم مثل امیرعلی است؛ ولی به‌مراتب سخت‌تر چون مادر امیرعلی به‌خاطر آن مهر مادری پیگیر کار فرزندش بود، اما هستی پدر و مادرش از هم جدا شده بودند و هستی با پدرش زندگی می‌کند و پدر هم در بند اعتیاد است که کار را بسیار سخت‌تر می‌کرد؛ چون پدر پیگیر مسائل آموزشی فرزند خود نبود.

خانم سبکتکین، پس از اینکه متوجه عمق مشکل شدند به خانه هستی رفته ولی پدر حاضر به صحبت با ایشان نمی‌شود، بنابراین خانم معلم فداکار زرین‌شهری، با مادربزرگ هستی صحبت می‌کند که وی هم رضایت و حمایت صددرصدی خود از تحصیل نوه‌اش را ابراز می‌کند؛ اما به دلیل شرایط پدربزرگ که در بستر بیماری بودند و تمرکز مادربزرگ به ایشان بود؛ کمتر می‌توانستند که به امورات نوه خود رسیدگی کند.

خانم سبکتکین، در باره ادامه این روایت چنین توضیح می‌دهد می‌کنند: بعدازاین دیدار بود که به خانواده هستی اعلام کردم که خودم حاضر هستم، هستی را به مدرسه ببرم و بیاورم؛ بااین‌حال سال تحصیلی قبل، هستی به مدرسه نیامد تا اینکه در سال تحصیلی جدید و با هماهنگی و همراهی دبیر انجمن اولیا، هستی جان به مدرسه آمدند.

وی، با هزینه شخصی اقلام لازم برای ادامه تحصیل هستی را فراهم می‌کند و پس از پیگیری‌های مصرانه اورژانس اجتماعی در مورد دانش‌آموزش و حضور او در محیط مدرسه رایزنی می‌کند.

معلم فداکار زرین‌شهری، اصلی‌ترین مشکل دانش‌آموز را غفلت پدر اعلام می‌کند و می‌افزاید: این دوری از محیط مدرسه بر روی روح و جسم این کودک، تأثیر نامطلوبی گذاشته است که روحیه رفته‌رفته در حال کم‌رنگ‌شدن و ازبین‌رفتن بود.

خانم سبکتکین، در ادامه ماجرای هستی چنین روایت می‌کنند: هستی، از زمانی که پایه سوم را شروع کرده است، به من نشان داده است که چقدر دانش‌آموز باهوش و با استعدادی است و به‌ندرت می‌شود که غیبت کند.

وی خاطرنشان می‌کند: معلمان، نو معلمان و دانشجو معلمانی که در روستا انجام‌وظیفه می‌کنند یا در آینده‌ای نه‌چندان دور در مدارس روستایی مشغول به خدمت می‌شوند، حتماً این را بدانید که دانش‌آموزان روستایی فوق‌العاده مهربان و بامعرفت هستند؛ پس معلمانی که مثل خودم در روستا تدریس می‌کنند، باید همه چیزشان را وقف روستا و دانش‌آموزان آن منطقه بکنند، چون‌که این دانش‌آموز به چشم امیدواری به شما معلم نگاه می‌کنند و اصلاً به این موضوع فکر نکنند که چون در محیط روستایی هستند؛ کسی آن‌ها را نمی‌بیند بلکه خداوند متعال، شاهد تمامی زحمات شما عزیزان در مورد این بچه‌ها هست و شک نکنید که مثل خود بنده، ثمرات این کارهای شما به زندگی خودتان باز می‌شود و تأثیر آن را بر روی فرزندان و زندگی آنان ملاحظه می‌کنید.