به گزارش آلاچیق خبر ، فاطمه میر کاظمی معلم دبستان شهید محمد منتظری شهرستان برخوار، مدت ۱۲  سال است که در مقطع ابتدایی آموزش و پرورش خدمت کرده و در تمام طول این دوران به‌عنوان معلم مشغول به کار بوده است.

وی نقطه آغاز داستان محبت معلمی به دانش‌آموز بیمارش را این‌گونه روایت می‌کند: «در آبان‌ماه سال ۱۴۰۱ کارشناس آموزش ابتدایی اداره کل آموزش و پرورش که چند سال پیش در منطقه برخوار مشغول به کار بوده است و به این واسطه با بنده و آشنا بودند، طی تماسی از دانش‌آموزی که مبتلا به بیماری سرطان است و نیاز به معلمی دارد تا به‌صورت داوطلبانه به این دانش‌آموز تدریس کنند، توضیح دادند.»

 می پس از توضیحات کارشناس آموزش ابتدایی داوطلب می‌شود تا به دانش‌آموزی که مبتلا به سرطان است و معمولاً در هفته یک جلسه شیمی‌درمانی داشته است و توان راه‌رفتن نداشته تدریس کند.

خانم میر کاظمی بیان می‌کند: «به دانش‌آموزم معمولاً هفته‌ای دو جلسه و هر جلسه به مدت یک الی دو ساعت تدریس می‌کنم؛ البته تعداد جلسات و مدت تدریس هم باتوجه‌به وضعیت جسمی دانش‌آموز تغییر می‌کرد.»

وی باانگیزه حضورش در منزل دانش‌آموز را دادن روحیه و امید در قالب درس عنوان می‌کند تا وی روند درمان را به‌خوبی طی کند.

خانم معلم این‌گونه ادامه می‌دهد: «برای تدریس به دانش‌آموزم ازآنجایی‌که داوطلبانه این وظیفه را عهده‌دار شدم بدون هیچ چشم داشتی مشغول به کار شدم و برای حضور در کنار او زمان تدریس را متناسب با وقت کاری‌ام تنظیم کردم؛ باتوجه‌به نوبت صبح یا بعدازظهر بودن مدرسه محل کارم ساعت تدریس را هماهنگ می‌کردیم تا خللی در ساعت کاری بنده هم پیش نیاید؛ گاها هم اتفاق می‌افتاد پنجشنبه یا جمعه باتوجه‌به آمادگی دانش‌آموز و خانواده ایشان در منزلشان حاضر و مشغول به تدریس می‌شدم.»

دانش‌آموزی که درس‌خواندن را مجدداً و در پایه دوم با خانم میر کاظمی شروع کرده حدود یک سال و به علت بیماری از درس و مدرسه فاصله گرفته بود و خانم معلم با حضور در منزل دانش‌آموز درس و مدرسه را با او ادامه می‌دهد.

خانم کاظمی عنوان می‌کند: «بیماری فرزند خانواده روی روحیه سایر اعضای به‌ویژه مادر اثر گذاشته بود و با ورود بنده همانند عضوی از خانواده استقبال کردند.»

 ازآنجایی‌که فرزند دیگر خانواده به مدرسه می‌رود، دلیل مضاعفی می‌شد تا دانش‌آموز تمایل زیادی برای حضور در مدرسه داشته باشد و همین موضوع باعث شد تا درخواست داشتن معلمی برای درس‌خواندن را مطرح کند. تدریس در فضای مجازی هم نمی‌توانست جای خالی حضور معلم را در زندگی دانش‌آموز پر کند و همین موضوع هم دلیل تمایل دانش‌آموز به درس‌خواندن، آن‌هم به شیوه حضوری می‌شد.

خانم معلم از انگیزه خود برای تدریس داوطلبانه در منطقه برخوار این‌گونه می‌گوید: «اولین تعهدی که در بدو شروع به کارم در شغل معلمی داشته‌ام خدمت در جایی بوده است که دانش‌آموزان به آن نیاز داشته‌اند و درحالی‌که شرایط انتقالی بنده باتوجه‌به محل سکونتم در اصفهان هم فراهم بوده است اما ترجیح داده‌ام تا در منطقه‌ای فعالیت کنم که کودکان در آنجا بیش از جای دیگر به خدمت خالصانه نیاز دارند.»

تدریس به دانش‌آموز دارای بیماری سرطان به پایان نرسیده که داستان دیگری روایت می‌شود؛ خانم کامی توضیح می‌دهد: «دانش‌آموزی دیگری هم داشتم که پس از گذشت مدتی از ورود به مدرسه تمایلی به حضور در کلاس و مدرسه نداشت و حدود ۴ ماه به مدرسه نمی‌رفت که با معرفی اداره آموزش و پرورش منطقه برخوار داوطلب شدم تا با این دانش‌آموز هم، کار کنم.»

وی پس از جلسات متعدد درس را در قالب بازی و سرگرمی دنبال می‌کند و حضور در محیط بیرون از خانه که با همراهی و هماهنگی خانواده دانش‌آموز انجام می‌دهد و در نهایت موفق می‌شود تا او را روانه مدرسه کند.

خانم میر کاظمی حضور چندهفته‌ای دانش‌آموز در مدرسه را با اشتیاق بیان می‌کند و می‌گوید: «بااین‌حال که پس از حضور در مدرسه دیگر با در منزل ایشان حضور پیدا نکردم اما دانش‌آموز همچنان با من تماس می‌گیرد و ابراز محبت بکند و بسیار خوشحال هستم که موفق شدیم از تکرار پایه این دانش‌آموز جلوگیری کنم»

به گزارش آلاچیق خبر ، زهره ناظمی، معلم کلاس اول ابتدایی دبستان شهید صدوقی شهرستان برخوار است که تدریس به کودکان کار را آن هم در منزل خود مدت‌ها است انجام می‌دهد.

وی حدود ده سال است که پایه اول ابتدایی را در شهرستان برخوار اصفهان تدریس می‌کند، پیش‌ازاین سایر پایه‌ها را هم تدریس می‌کرده اما ۱۰ سالی می‌شود که متمرکز بر روی پایه اول ابتدایی بوده است و در مدرسه شهید صدوقی شهر دستگرد مشغول به کار می‌باشد.

خانم ناظمی روزهای اولیه شروع ماجرا را این‌گونه روایت می‌کند: «در دوران کرونا کودکانی بودند که مشکل داشتند و به علت نداشتن تلفن همراه نمی‌توانستند در کلاس‌های آنلاین شرکت کنند؛ من خودم این پیشنهاد را مطرح کردم تا دانش‌آموزان در زمانی که کلاس آنلاین دارند با استفاده از تلفن همراه من در کلاس درس حاضر شوند که از کلاس درس عقب نمانند»

پس از اینکه تعطیلی مدارس ناشی از دوران کرونا پایان یافت همکاران به او پیشنهاد می‌دهند تا در صورت امکان دانش‌آموزان کار و یا دانش‌آموزان بی‌بضاعت را به وی معرفی کنند تا در برای ادامه تحصیل به آنها کمک کند که این پیشنهاد با استقبال خانم ناظمی روبه‌رو شده و این‌گونه روند آموزش حضوری به این کودکان آغاز می‌شود.

خانم معلم روزهای گردآوری کودکان را توضیح می‌دهد: «از اردیبهشت‌ماه سال گذشته دانش‌آموزان را گرد هم آوردم و هر روز کلاس‌ها تشکیل را دادیم که ابتدا به‌صورت همگانی بود و پس از آن کلاس‌ها را به‌صورت پایه‌های اول، دوم، سوم و... جدا کرده و با همراهی بچه‌ها کلاس‌ها را به‌صورت منظم برگزار کردیم.»

وی تدریس به این کودکان را از ساعت ۱۴ آغاز می‌کند چراکه تا ساعت ۱۳ در مدرسه حضور دارد و پس از ساعت کاری مشغول تدریس به کودکان کار می‌شود؛ گروه اول دانش‌آموزان از ساعت ۱۴ تا ۱۶ و گروه دوم که سرکار بوده‌اند و مشتاق تحصیل هستند ساعت ۱۸ تا  ۲۰ به کلاس درس در منزل معلم می‌آیند.

خانم ناظمی می‌گوید: «روزهای پنجشنبه و جمعه از صبح تا ظهر کلاس‌ها به‌صورت کامل در حال برگزاری است و کودکانی که پدر و مادر آنها به دلایل مختلف نمی‌توانند با فرزندشان کار کنند هم برای دریافت کمک و راهنمایی در دروس هم به کلاس می‌آیند.»

خانم معلم همه امکانات لازم را برای تدریس را در منزل فراهم کرده و علی‌رغم اینکه محیط و فضای منزلش محدود است اما میز و تخته وایت‌برد را تهیه کرده است و وسایل کمک‌آموزشی دیگری را هم که نیاز داشته خودش ساخته است؛ همچنین برگه‌های موردنیاز برای استفاده را هم از طرق گوناگون تهیه و کتاب آموزشی را هم از کودکانی که سال‌های گذشته در پایه موردنظر تحصیل‌کرده بودند فراهم کرده تا خللی در فرایند تحصیل ایجاد نشود.

وی با اشاره به اینکه در هر دوره تحصیلی که بستگی به پایه دانش‌آموزان دارد تعداد ۸ الی ۱۰ نفر در کلاس درس حاضر می‌شوند، می‌گوید: من دارای دو فرزند هم هستم که هر دو دانش‌آموز هستند و در ابتدای آغاز تدریس به کودکان منطقه کمی این موضوع برای آنها سخت بود اما در حال حاضر فرزندان خودم هم به من کمک می‌کنند تا فرایند آموزش بهتر باشد و آنها هم به دانش‌آموزان کمک می‌کنند.

همسرم خانم ناظمی هم زمانی که از سرکار به منزل می‌آید، معمولاً برای بچه‌ها خوراکی تهیه می‌کند تا کودکان باانرژی بتوانند درس بخوانند؛ اعضای خانواده همگی نهایت همکاری را دارند تا جایی که اگر دانش‌آموزی به کلاس نیاید یا دیر در کلاس درس حاضر شود جویای موضوع می‌شوند.

گفتنی است بیشتر این دانش‌آموزان به مدرسه می‌روند و تعداد اندک دیگری تنها جهت شرکت در امتحانات در مدرسه حاضر می‌شوند که تعداد آنها بسیار اندک است.

خانم معلم برای تدریس به این دانش‌آموزان بدون هیچ چشم داشتی و به‌صورت داوطلبانه اقدام کرده و معتقد است که خداوند با این کار مسیر زندگی او و اعضای خانواده‌اش را هم هموار خواهد کرد.

وی جریان محبت دانش‌آموزان در خانه‌اش را این‌گونه تعریف می‌کند: «دانش‌آموزانی که به منزل من برای آموزش می‌آیند معمولاً شرایط خوبی ندارند؛ آنها در مدرسه دانش‌آموز من نیستند و مجبور هستند تا خودشان کار کنند و هزینه‌های زندگی را بدهند، به همین دلیل زمانی که به اینجا می‌آیند، کودکانی که توانایی بهتری دارند به‌صورت داوطلبانه مبالغی را هدا می‌کنند تا بتوانیم برای سایرین که توانایی ندارند هم ملزومات آموزش را فراهم کنیم.»

در حال حاضر حدود ۳۰ الی ۳۵ نفر دانش‌آموز به‌صورت هفتگی برای آموزش به منزل خانم ناظمی می‌روند و او از اینکه می‌تواند به آنها کمکی کند حس خوبی دارد؛ وی به پیشه معلمی بسیار علاقه دارد و به همین دلیل نه‌تنها خسته نمی‌شود بلکه اذعان دارد با تدریس به این دانش‌آموزان خستگی‌اش هم رفع می‌شود.

خانم معلم خاطرنشان می‌کند: «من خودم در شرایط نسبتاً سختی بزرگ شدم و باتوجه‌به اینکه خانواده پرجمعیتی داشتم، کسی برای کمک به بنده وجود نداشت و با سختی درس خواندم و احساس می‌کنم که هر کودکی به پشتیبانی برای تحصیل نیاز دارد؛ تلاشم این است که به کودکان برای درس‌خواندن دلگرمی بدهم تا موفق شوند.»