به گزارش آلاچیق خبر /
تعريف و علت اختلال PTSD
PTSD بهعنوان يک اختلال رواني شناختي، ناشي از تجربه رويدادهاي بسيار دردناک و تروماتيک است. در صورتي که نشانههاي رواني پس از اين حوادث براي بيش از يک ماه ادامه يابد و بر کارکرد روزمره فرد تأثير بگذارد، اين اختلال تشخيص داده ميشود. موقعيتهايي مانند زلزله، سيل، تجاوز جنسي و جنگ ميتوانند محرکهاي ابتلا به PTSD باشند.
علائم اصلي PTSD
علائم اين اختلال معمولاً به چهار دسته تقسيم ميشود:
1- بازتجربهاي حادثه: خاطرات مزاحم، فلشبک و کابوسهاي مکرر.
2- اجتناب: پرهيز از مکانها، افراد يا موقعيتهاي مرتبط با حادثه.
3- افزايش تحريکپذيري: بيقراري، زود عصباني شدن، اختلال خواب و حالت گوش به زنگ بودن.
4- تغييرات شناختي و خلقي: احساس گناه، شرم، افسردگي و بيعلاقگي به فعاليتهاي روزمره.
بروز PTSD در موقعيتهاي بحراني
در زمان وقوع بحرانهاي شديد، احتمال بروز PTSD به ويژه در گروههاي خاص شامل امدادگران، بازماندگان مستقيم حادثه و افراد با آسيبپذيري رواني افزايش مييابد. مغز در تلاش است از خود در برابر اضطراب زياد دفاع کند و اگر اين حالت مزمن شود، ميتواند به PTSD منجر شود.
تأثيرات بلندمدت PTSD
در صورت عدم درمان، PTSD ميتواند تأثيرات جدي بر عملکرد شغلي، روابط اجتماعي و کيفيت زندگي فرد بگذارد. افزون بر اين، خطر ابتلاي افراد به اختلالات ديگر مثل افسردگي و اضطراب نيز افزايش مييابد.
درمان و مداخلات روانشناختي
روشهاي درمان PTSD معمولاً ترکيبي از تمام طرحهاي زير است:
درمان شناختي-رفتاري (CBT): کمک به شناسايي و اصلاح الگوهاي فکري منفي.
درمان مواجهه: مواجهه کنترلشده با خاطرات يا موقعيتهاي ترسناک.
درمان: EMDR حرکات سريع چشم درماني نوين بهمنظور پردازش مجدد خاطرات تروماتيک.
دارودرماني: استفاده از داروهاي ضدافسردگي يا ضداضطراب در صورت نياز.
مداخله زودهنگام در ساعات و روزهاي اوليه پس از حادثه ميتواند از مزمن شدن علائم جلوگيري کند.
نتيجهگيري
اختلال استرس پس از سانحه يکي از جديترين پيامدهاي رواني موقعيتهاي بحراني است. اگرچه تجربه اضطراب و ترس پس از حادثه امري طبيعي ميباشد، اما در صورتي که اين علائم مزمن و اختلالزا شوند، نياز به درمان تخصصي وجود دارد. آگاهيرساني، حمايت رواني فوري و فراهمسازي دسترسي به خدمات درماني از اقدامات کليدي براي کاهش پيامدهاي بلندمدت اين اختلال محسوب ميشود.
