به گزارش آلاچیق خبر ، زهرا حسن‌زاده، از جمله معلمان خلاق و دلسوز استان اصفهان است که یکی از خاطرات خود در کلاس درس را چنین نقل می‌کند:
در سالنی نسبتاً طولانی راه می‌رفتم که کلاس‌هایش یک‌به‌یک کنار هم قرار گرفته بود. طرحی روی دیوار خودنمایی می‌کرد؛ چهار درخت با رنگ و نقشی مخصوص خود که نشان‌دهندۀ فصل‌ها بود.
در هر فصل، عکس متولدین ماه‌های مربوط به آن، روی شاخه‌های درخت نصب شده بود. کنار عکس هر دانش‌آموز نام و تاریخ تولد هم نوشته شده بود.
نگاهم به عکس امیرحسین گره خورد؛ پسری از گروه دانش‌آموزان سندرم داون. کودکی دوست‌داشتنی و مهربان که یک کروموزوم بیشتر، او را در دستۀ کودکان با نیازهای ویژه قرار داده بود. از آن دانشآموزانی که در مدرسه ازنظر ظاهری متفاوت است؛ با دستانی کوچک، انگشتانی کوتاه، چشمانی بادامیشکل و روشن.
دانش‌آموزان دیگر بیشتر ازنظر هوشی و رفتاری مشکل دارند؛ ولی ازنظر ظاهری و جسمی میان آن‌ها تفاوتی دیده نمی‌شود؛ درحالی‌که امیرحسین علاوه بر اختلال ذهنی، ازنظر ظاهری هم با بقیه فرق دارد. با خودم گفتم برایش تولد می‌گیرم. تاریخش را به خاطر سپردم.
روزها یکی پس از دیگری گذشت و ۱۷ اردیبهشت ماه از راه رسید. همان‌طورکه درس را با نام خدا آغاز کردم، یکی از سوره‌های قرآن را خواندیم. سپس شعر ایام هفته و نام فصل‌ها را نگاه کردم. نوبت به نوشتن تاریخ روز در گوشۀ تخته رسید. نوشتن هفده اردیبهشت برایم تلنگری شد. ازمدرسه به خانه آمدم و عصر برای خرید هدیۀ امیرحسین راهی شدم.
صبح، زودتر از همیشه به مدرسه رفتم. بادکنک و برخی وسایل تولد در مدرسه موجود بود. سرکلاس رفتم. ساعت اول تولد نگرفتیم؛ در این ساعت دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی ازنظر دقت و توجه در وضعیت بهتری هستند و یادگیری راحت‌تر اتفاق می‌افتد. آن ساعت به تدریس و انجام تکلیف و تمرین گذشت.
به مناسبت روز ورزش‌های زورخانه‌ای، قرار بود گروهی برای آشنایی با این ورزش‌ها برنامه داشته باشند. به همین دلیل مدت زمان کمی داخل کلاس بودیم.
وسایل را آماده کردم و به کلاس آوردم. امیرحسین متعجب بود. میلاد گفت: «خانم اینا برای چیه؟» گفتم: «تولد امیرحسینه».
کیک‌های دوقلو را باز کردم. آن‌ها را یکی‌یکی داخل بشقاب چیدم. روی دوتا از کیک‌ها کبریت قرار دادم و امیرحسین را روبه‌روی بچه‌ها نشاندم. همۀ نگاه‌ها با چاشنی لبخند به سوی امیرحسین بود. هدیۀ کادوشده را کنار کیک قرار دادم. حسام رو به من کرد و گفت: «خانم اجازه! چرا کیک راستکی نخریدید؟» گفتم: «نشد، ان‌شاءالله یک بار دیگه.»
بچه‌ها را از وسط کلاس جمع کردم و هرکس سر جای خود نشست. حالا بچه‌ها همه روی صندلی، خوشحال و شاد نشسته‌اند.
با صدایی که همه متوجه شوند گفتم: «بچه‌ها امروز تولد امیرحسینه. ما برایش تولد گرفتیم. برایش شعر تولد بخونیم و دست بزنیم.»
همۀ کلاس یک‌صدا برایش شعر تولد را خواندند: «تولد تولد تولدت مبارک...... بیا شمع‌ها رو فوت کن که صدسال زنده باشی.»
ادامه دادم: «خب حالا هرکس که صدا می‌زنم، بیاد با امیرحسین روبوسی کنه و بهش تبریک بگه. علی اصغر بیا... حالا نوبت میلاده...»
خودم جلو رفتم و صورت زیبای او را بوسیدم. با کوچک‌ترین ناراحتی و بدخلقی بغض می‌کند.
بیشتر روزها، مادر و پدرش با هزار ترفند او را راهی مدرسه می‌کنند. موقع نوشتن هزار بار ناز او را می‌کشم تا بنویسد و در برابر همۀ وعده و حرف‌هایم با لهجۀ زیبای کاشانیش می گوید: «خانُم خَسه‌ام. حوصِلَم نمی‌رِسَه.» عاشق حرف‌زدن و حرکات او هستم.
روبوسی‌ها که تمام شد رو به بچه‌ها گفتم: «بچه‌ها! حالا از یک تا ده می‌شماریم تا شمع‌ها رو فوت کنه.»
میلاد گفت: «خانم اجازه؛ اینا که شمع نیست! چوب کبریته.»
-: «می‌دونم عزیزم. درست میگی؛ اما الان شمع نداشتیم. حالا ما فکر می‌کنیم این چوب کبریت‌ها شمعند که فوت کنه.»
یک دو سه ..... هشت نه ده...
امیرحسین فوت کرد و همه دست زدیم. من هدیهای که آماده کرده بودم را به او دادم؛ حسابی خوشحال شد. مدام به هدیه نگاه می‌کرد.
معاون مدرسه، بچه‌ها را برای دیدن نمایش ورزش زورخانه‌ای به سالن ورزشی دعوت کرد.
امیرحسین تا ظهر به هدیه نگاه می‌کرد و خوشحال بود. این را از برق نگاهش و توجهی که به هدیه داشت متوجه شدم.
حال و ذوق امیرحسین را که می‌دیدم، به فکر فرورفتم. صحبت همکارم در ذهنم تداعی شد. او می‌گفت: «بچه‌های ما درسته کم‌توان ذهنی هستند؛ اما احساس و حرف و اعمال ما را کاملاً درک می‌کنند. بپذیریم و باورشان کنیم.»
روز بعد، مادرامیرحسین اول صبح به مدرسه آمد. بعد از سلام و احوال‌پرسی گفت: «دیروز امیرحسین با چه ذوقی اومد خونه. ما تعجب کردیم از هدیهای که در دست داشت.
پدرش گفت این هدیه به چه مناسبتی است؟ و ما اصلاً به یاد نداشتیم که تولد امیرحسین است. عصر بود. برادرم به خانۀ ما آمد و بعد از صحبت و ... متوجه شدیم امروز ۱۷ اردیبهشت است و تولد امیرحسین. ممنون که برایش تولد گرفتید. لطف شما یک دنیا ارزش داشت برای ما.»
