به گزارش آلاچیق خبر ، در ششمین جلسه راهبری انرژیهای نوین که با حضور استاندار و معاون اقتصادی ایشان و سایر اعضای جلسه انرژیهای نوین استان برگزار شد، تفاهمنامه ساخت نیروگاه خورشیدی به ظرفیت ۲۰۰ مگاوات در محدوده استان اصفهان میان دفتر امور روستایی و شوراهای استانداری اصفهان و شرکت برق منطقهای اصفهان منعقد شد.
بر اساس این تفاهمنامه، ساختگاههای مناسب پس از انجام مطالعات فنی و بررسی ظرفیتهای موجود، با هماهنگی طرفین مشخص خواهد شد. این پروژه در چارچوب برنامهای حداکثر دو ساله اجرا و تأمین مالی میشود.
از اهداف کلان این تفاهمنامه میتوان به توسعه استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر، کاهش وابستگی استان به نیروگاههای حرارتی و سوختهای فسیلی، کاهش آلودگی زیستمحیطی و کمک به توسعه امکانات و توانمندیهای روستاهای سراسر استان اشاره کرد.
در همین راستا، تفاهمنامه دیگری نیز برای احداث مجموعه نیروگاههای خورشیدی با ظرفیت کلی ۵۰۰۰ مگاوات بین شرکت مهرگونه انرژی و شرکت برق منطقهای اصفهان امضا شده است. محل و ظرفیت دقیق ساختگاههای این پروژه نیز پس از انجام مطالعات فنی توسط شرکت برق منطقهای معرفی خواهد شد.
این اقدام گامی بلند در جهت تحقق اهداف توسعه پایدار و استفاده بهینه از منابع انرژی پاک در استان اصفهان به شمار میرود.
به گزارش آلاچیق خبر / چشمانداز تولید هیدروژن در جهان بهسرعت در حال تحول است و این روند با نیاز فوری به راهحلهای انرژی پایدار و تلاشها برای کاهش کربن همراه شده است. در سال ۲۰۲۳، مجموع تولید هیدروژن در جهان به ۴۸۳۴.۹ هزار تن رسید که از این میزان، هیدروژن آبی با ۴۶۸۷.۳ هزار تن، سهم عمدهای را به خود اختصاص داده و در مقابل، هیدروژن سبز تنها ۱۴۷.۶ هزار تن تولید شده است. این اختلاف چشمگیر نشاندهنده اتکای کنونی به هیدروژن آبی است که از گاز طبیعی از طریق فرایند ریفرمینگ بخار متان همراه با فناوریهای جذب کربن تولید میشود. زیرساختهای موجود برای گاز طبیعی این روش را اقتصادیتر و در دسترستر کرده است؛ درحالیکه تولید هیدروژن سبز که به منابع انرژی تجدیدپذیر و فرایند الکترولیز وابسته است، با هزینههای بالای تولید و ناکارآمدیهای فنی روبهروست. شکل شماره ۱ تولید هیدروژن در سال ۲۰۲۳ میلادی را به تفکیک منطقه به تصویر کشیده است.
از نظر منطقهای، آمریکای شمالی و آسیا-اقیانوسیه پیشرو در تولید هیدروژن آبی هستند و هرکدام حدود ۲۰۰۰ هزار تن از این ماده مهم تولید میکنند. بااینحال، آسیا-اقیانوسیه در زمینه تولید هیدروژن سبز نیز پیشرفتهای قابلتوجهی داشته است، بهویژه از طریق سرمایهگذاریهای شرکتهایی مانند «سینوپک (Sinopec)» در چین که منابع گستردهای را به توسعه تواناییهای هیدروژن سبز اختصاص داده است. این روند نشاندهنده تغییری گستردهتر به سمت انرژیهای پاکتر است و اهمیت هیدروژن بهعنوان حامل انرژی چندمنظوره برای گذار از سوختهای فسیلی را منعکس میکند.
خاورمیانه که عمدتاً به ذخایر نفت و گاز خود شناخته میشود، اکنون در حال تثبیت جایگاه خود در بازار هیدروژن است. در سال ۲۰۲۳، این منطقه تقریباً ۶۲۲ هزار تن هیدروژن تولید کرد که عمدتاً هیدروژن آبی بود. کشورهایی مانند عربستان سعودی برنامههای جاهطلبانهای برای تنوعبخشی به سبد انرژی خود از طریق سرمایهگذاری در پروژههای هیدروژن آبی و سبز دنبال میکنند. این چرخش استراتژیک نهتنها برای تأمین نیازهای داخلی انرژی، بلکه برای تثبیت نقش منطقه بهعنوان یکی از بازیگران اصلی در اقتصاد جهانی هیدروژن طراحی شده است. توسعه تواناییهای تولید هیدروژن در این کشورها احتمالاً سرمایهگذاریهای خارجی و مشارکتهایی را جذب خواهد کرد که هدف آنها افزایش تولید و صادرات هیدروژن به بازارهای اروپا و آسیاست.
با وجود تسلط فعلی هیدروژن آبی، جهان در آینده به سمت هیدروژن سبز گرایش دارد، زیرا پیشرفتهای فناوری و کاهش هزینههای انرژی تجدیدپذیر، آن را عملیتر میکند. پیشبینی میشود بازار جهانی هیدروژن کمکربن بهطور قابلتوجهی رشد کند. برآوردها نشان میدهد که این بازار از ۱.۴ میلیارد دلار امروز به ۱۲ میلیارد دلار تا سال ۲۰۳۰ بر اساس سیاستهای کنونی افزایش یابد و در صورت دنبال شدن اهداف بلندپروازانه خالص صفر، این رشد میتواند به ۱۱۲ میلیارد دلار برسد این مسیر رشد، اهمیت حمایتهای دولتی و سرمایهگذاری در زیرساختها را برای ایجاد اقتصادی قوی در حوزه هیدروژن برجسته میکند.
سرمایهگذاران باید تحولات بخش هیدروژن را با دقت زیر نظر داشته باشند، زیرا پیشرفتهای فناوری همچنان در حال ظهور است. پیشبینی میشود ظرفیت الکترولیز طی چند سال آینده بهطور قابلتوجهی افزایش یابد و برآوردها نشان میدهد این ظرفیت تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۵۲۰ گیگاوات برسد. این توسعه برای تأمین تقاضای داخلی و بینالمللی هیدروژن سبز حیاتی خواهد بود و میتواند موقعیت سرمایهگذاران اولیه را در این بازار نوظهور تقویت کند.
علاوه بر این، همکاری بین شرکتهای فعال در مناطق مختلف میتواند نوآوری و کارایی در فرایندهای تولید را تسریع کند. برای مثال، شرکت میتسوبیشی ژاپن اعلام کرده برنامهای برای سرمایهگذاری عمده در یک کارخانه تولید هیدروژن سبز با همکاری شرکت هلندی «Eneco» دارد. چنین همکاریهایی نهتنها توانمندیهای فناورانه را افزایش میدهد، بلکه دسترسی به بازارها و کانالهای توزیع جدید را نیز فراهم میکند.
در نتیجه، درحالیکه هیدروژن آبی به دلیل اقتصادی بودن و زیرساختهای موجود، هماکنون در تولید جهانی پیشتاز است، گرایش به هیدروژن سبز در حال شتاب گرفتن است. ابتکارات استراتژیکی که توسط مناطق مختلف ازجمله حضور قوی آمریکای شمالی در بازار و توسعه تهاجمی آسیا-اقیانوسیه صورت میگیرد، چشماندازی پویا و سرشار از فرصتهای سرمایهگذاری را نشان میدهد. نقش نوظهور خاورمیانه نیز پیچیدگی و پتانسیل رشد در این بخش را افزایش میدهد. با تعهد دولتها به اهداف کاهش کربن، تمرکز بر توسعه اقتصادی پایدار مبتنی بر هیدروژن احتمالاً بازدهی قابلتوجهی برای کسانی که بهصورت استراتژیک وارد این بازار تحولآفرین میشوند به همراه خواهد داشت.
به گزارش آلاچیق خبر / شاید برایتان جالب باشد که کره زمین هم توسط یک خط ساده به دو نیم تقسیم میشود، اما این بار بهجای خوبها و بدها، دو واژههای پولدارها و بدبختها جایگزین آنها شدهاند. خطی که برانت یا The Brendt Line نام دارد، این کار را انجام میدهد. خطی که صدراعظم سابق آلمان ویلی برانت (Willy Brandt) آن را ترسیم کرد و امروزه هم کاربرد دارد. کشورهای بالای خط، ثروتمند هستند و کشورهایی که در زیر این خط قرار دارند، از منظر مادی تعریف چندانی ندارند. با اینکه تعریف آقای برانت چهار دهه پیش انجام شده، امروز بهجز تعداد معدودی استثنا، به نظر میرسد به قوت خود باقی باشد. در شکل شماره 1 این خط به تصویر کشیده شده است.
خط برانت نشاندهنده تقسیم ثروت جهانی است، بهطوریکه شمال جهانی از سطوح بالاتر درآمد و صنعتی شدن در مقایسه با جنوب جهانی برخوردار است. این شکاف نهتنها اقتصادی است، بلکه نشاندهنده سبکهای زندگی و الگوهای مصرف متفاوت است، جایی که کشورهای ثروتمند معمولاً نرخ مصرف بیشتری دارند و به کالاها و خدمات بیشتری دسترسی دارند. با ثروت بیشتر تقاضا برای محصولات، انرژی و حملونقل افزایش مییابد، فعالیتهایی که ذاتاً انتشار کربن زیادی دارند. در نتیجه، نابرابری در ثروت بین مناطق بالا و پایین خط برنت مستقیماً به تفاوت در انتشار کربن سرانه ترجمه میشود، زیرا کشورهای ثروتمند برای حفظ سبک زندگی خود آلایندههای بسیار بیشتری تولید میکنند. شکل شماره 2 مؤید این داستان است.
این نقشه نشان میدهد که چگونه سبک زندگی و الگوهای مصرف متوسط در کشورها متفاوت است و بر ردپای محیطی تأثیر میگذارد. شکل شماره 2 کشورهایی را نشان میدهد که انتشار گازهای گلخانهای بالاتر یا کمتر از میانگین جهانی 4.7 تن سرانه انتشار دیاکسید کربن در سال را دارند. جالب است بدانید سرانه انتشار دیاکسید کربن در ایران 9 تن به ازای هر نفر است که به طرز عجیبی زیاد و حتی از انتشار سرانه چین نیز بیشتر است. علیرغم اینکه ایران از نظر جمعیت کشوری بسیار کوچکتر است، اتکای ایران به سوختهای فسیلی بهویژه نفت و گاز، بهمیزان قابلتوجهی منجر به افزایش انتشار کربن شده و آن را حتی بالاتر از کشورهایی مانند چین و هند از منظر سرانه انتشار دیاکسید کربن قرار داده است. این نقشه بر یک شکاف واضح بین شمال و جنوب تأکید میکند. کشورهای آمریکای شمالی، اروپا و اقیانوسیه بهطورکلی انتشار سرانه بیشتری را نشان میدهند که نشاندهنده سطوح مصرف بیشتر است. در مقابل، کشورهای آمریکای جنوبی، آفریقا و بخشهایی از آسیا عموماً انتشار سرانه کمتری دارند، اگرچه با وجود مشارکت کمتر در انتشار گازهای گلخانهای، با تأثیرات اقلیمی قابلتوجهی مواجهاند. این شکاف امروزه در بحثهای اقلیمی نیز مطرح است و بر نابرابری در مسئولیت زیستمحیطی تأکید میکند؛ کشورهای ثروتمندتر و صنعتی در شمال انتشار گازهای گلخانهای بیشتری دارند، درحالیکه جنوب سهم کمتری از انتشار گازهای گلخانهای دارد. جالب است که برخی استثناهای قابلتوجه در این الگوی شمال-جنوب وجود دارد. برای مثال، بالاترین سرانه انتشار گازهای گلخانهای در سطح جهان در کشورهای کوچک و ثروتمند تولیدکننده نفت در آسیا، ازجمله قطر، امارات و کویت مشاهده میشود که همگی بیش از 20 تن سرانه انتشار دیاکسید کربن دارند. در همین حال، برخی از کشورهای شمال جهانی، مانند اوکراین، رومانی و آلبانی، مانند اکثر کشورهای جنوب جهانی، بهاستثنای کشورهایی مانند شیلی و آفریقای جنوبی، کمتر از میانگین جهانی هستند. این تنوع نشان میدهد که چگونه بافتهای ملی منحصربهفرد مانند ثروت، منابع انرژی و عادات مصرف میتوانند بر ردپای زیستمحیطی یک کشور تأثیر بگذارند. با نگاهی به آینده، اختلاف فزاینده در انتشار گازهای گلخانهای مبتنی بر مصرف در شمال و جنوب جهانی، نیاز فوری به رسیدگی به نابرابری آبوهوایی را برجسته میکند. با صنعتی شدن کشورهای درحالتوسعه، انتشار گازهای گلخانهای ممکن است افزایش یابد، اما پتانسیلی برای این کشورها وجود دارد که از فناوریهای پایدار و انرژیهای تجدیدپذیر استفاده کنند و از مدلهای سنتی عبور کنند. کشورهای ثروتمندتر باید با کاهش شدید انتشار گازهای گلخانهای خود و حمایت از جنوب جهانی با فناوری پاک و تأمین مالی آبوهوا پیشرو باشند. این همکاری برای آیندهای ضروری است که در آن رشد اقتصادی تغییرات آبوهوایی را تشدید نکند و شمال جهانی مسئولیت انتشارات تاریخی خود را بر عهده بگیرد. ایجاد آیندهای پایدار مستلزم بازنگری در مصرف و رشد اقتصادی است تا اطمینان حاصل شود که مسئولیت زیستمحیطی بهطور عادلانه تقسیم میشود و همه کشورها به سمت مسیری پایدارتر حرکت میکنند.
به گزارش آلاچیق خبر / این هفته در رصدخانه استراتژیک و آیندهپژوهی به بررسی اولویتبندی فاکتورهای انرژی در کشورهای مختلف میپردازیم. کشورهای پیشرفته نوع مصرف انرژی را با فاکتورهای مختلف دستهبندی و اولویتبندی میکنند در ادامه با ما باشید:
سیاستگذاران، رهبران کسبوکار و دانشگاهیان در COP28 دبی گرد هم آمدند تا موضوعاتی مانند تغییرات اقلیمی و گذار انرژی را مورد بررسی قرار دهند. گفتگوها و تعهدات سیاستی مهمی در مورد این موضوعات حیاتی انجام شد.
بااینحال، با توجه به انبوهی از اولویتهای بعضاً متناقض فیمابین کشورها، رسیدن به سیاستهای همسو و مفید برای آیندهٔ انرژی تمام کشورها چالشبرانگیز است. بر اساس دادههای ایپسوس (Ipsos) (یک شرکت تحقیقات جهانی بازار و متخصص در نظرسنجی است که مقر اصلی آن در پاریس قرار دارد) حداقل 28 کشور بزرگ جهان پیرامون مسائل مرتبط با انرژی دغدغهمندند. امنیت انرژی به معنای بهرهمندی از انرژی کافی برای پاسخگویی به تقاضا و برخورداری از سیستم قدرت و زیرساختی است که در برابر تهدیدات فیزیکی و سایبری محافظت میشود
جنگ روسیه و اوکراین، امنیت انرژی را مورد نگرانی بسیاری از کشورها، بهویژه کشورهای اروپایی قرار داده است. کشورهایی مانند آلمان که مستقیماً تحت تأثیر این جنگ قرار گرفتهاند، مجبور شدند تولید و استفاده از زغالسنگ را مجدداً فعال کنند و عمر عملیاتی نیروگاههای هستهایشان را افزایش دهند تا از گرمایش کافی در طول زمستان اطمینان حاصل کنند. بر اساس نظرسنجی ایپسوس، رسیدن به خودکفایی در بحث انرژی و متعاقباً کاهش وابستگی به منابع خارجی، اولویت اصلی تأمین انرژی برای بسیاری از کشورها از جمله ایالاتمتحده، کانادا، آلمان، ایتالیا و فرانسه است. امنیت انرژی نقش مهمی در امنیت مشترک متحدان ناتو ایفا میکند. اختلال در عرضه انرژی میتواند بر امنیت جوامع عضو و کشورهای شریک و عملیات نظامی ناتو تأثیر بگذارد. درحالیکه این مسائل در درجه اول به عهده دولتهای عضو است، متحدان ناتو بهطور منظم برای افزایش آگاهی و انعطافپذیری همپیمانانشان درمورد امنیت انرژی مشورت میکنند. ناتو به دنبال افزایش آگاهی استراتژیک خود از تحولات انرژی است که پیامدهای امنیتی برای توسعه ظرفیت حمایت و حفاظت از زیرساختهای حیاتی انرژی را بررسی میکند و از تأمین انرژی بیوقفه، قابلاعتماد و کارآمد برای ارتش مطمئن میشود. تحولات انرژی بر محیط امنیتی بینالمللی تأثیر میگذارد و میتواند پیامدهای امنیتی گستردهای برای متحدان داشته باشد. با توجه به گذار انرژی جهانی؛ تأمین انرژی پایدار و قابلاعتماد، تنوع مسیرها، تأمینکنندگان و منابع انرژی و اتصال شبکههای انرژی برای افزایش انعطافپذیری در برابر فشارهای سیاسی و اقتصادی بسیار مهم هستند.
بر اساس نظرسنجیهای انجامشده توسط ویژوال کپیتالیست (Visual Capitalist)، حتی کشورهای خودکفا در زمینه انرژی نیز امنیت انرژی را اولویت اصلی خود میدانند. بهعنوان مثال نروژ 96 درصد از انرژی خود را با بهرهبرداری از میادین نفت و گاز فراساحلی و استفاده از برق آبی به دست میآورد. این کشور حتی مازاد نیرو دارد که آن را به کشورهای دیگری مانند بریتانیا صادر میکند. با وجود این، خودکفایی در مبحث انرژی اولویت اصلیِ نروژیهاست.
توان مالی و قیمت انرژیهای مصرفی در وهله بعدی امنیت انرژی قرار دارند. کاهش هزینه انرژی برای مصرفکنندگان دومین نگرانی رایج است. قیمت برق در بسیاری از کشورهای اروپایی بیش از دو یا سه برابر میانگین جهانی است که برای برطرف کردن آن راهحلهایی مثل ایجاد زیرساختهای انرژی بیشتر، دریافت مالیات بیشتر از مشترکین پرمصرف و حصول اطمینان از بهرهمندی مردم بومی از پروژههای بزرگ انرژی عنوان شده است درحالیکه بیشتر تمرکز COP28 رسیدگی به ناامنی انرژی در اقتصادهای نوظهور بود، سیاستگذاران باید راهحلی را برای غلبه بر قیمت بالای انرژی و موانع موجود در مسیر مقرونبهصرفه بودن آن و همچنین برابری مصرف در میان جوامع محروم و کشورهای پردرآمد پیدا کنند.
پس از مسائل مطرحشده، اولویت حیاتی دیگر توسعه منابع انرژی پاکتر مانند باد، خورشید و هیدروژن است. انرژی پاک برای کشورهایی مثل ژاپن، کره جنوبی و چین اهمیت بالایی دارد چراکه 52 درصد دیاکسیدکربن منتشره در جهان در این مناطق اتفاق میافتد. علاوه بر اثرات زیستمحیطی، توسعهٔ انرژی پاک میتواند تأثیر اقتصادی نیز داشته باشد. مطالعات اخیر نشان داده است که دو برابر شدن سهم انرژیهای تجدیدپذیر تا سال 2030 در ترکیب مصرف جهانی انرژی میتواند تولید ناخالص داخلی جهانی را تا 1.1 درصد که معادل 1.3 تریلیون دلار میشود، افزایش دهد.
با وجود اینکه ایران دارای چهارمین ذخایر بزرگ نفت و دومین ذخایر بزرگ گاز طبیعی در جهان است، و با علم بر اینکه بسیاری از کشورهای بزرگ مصرفکننده و تولیدکننده انرژی به سمت مصرف و تولید انرژیهای پاک حرکت میکنند، حرکت ایران به سمت توسعه انرژیهای تجدیدپذیر نیز منطقی است. علاوه بر این، بر اساس معاهده پاریس در مورد تغییرات اقلیمی، ایران متعهد شده است که میزان انتشار دیاکسیدکربن را با 17.5 میلیون دلار سرمایهگذاری داخلی حدود 4 درصد و با 35 میلیارد دلار سرمایهگذاری بینالمللی تا 12 درصد کاهش دهد. ایران بستر بسیار مناسبی برای تولید انرژیهای تجدیدپذیر دارد و با نوسانات قیمتی منابع غنی سوختهای فسیلی و انرژیهای تجدیدپذیرش میتواند سهم بزرگی از بازار جهانی را در دست بگیرد.
آب و هوا
برچسب ها
