خبرنگار، رسانه، رکن چهارم دموکراسی واژه هایی که این روزها هر مسئول در جایگاه سازمانی خود سعی می کند از آن به نفع خودش استفاده کند. اما حقیقت ماجرا چیست؟
به آخر دوره مدیریت شهری که می رسی قطار افتتاحیه ها سریع تر حرکت می کند و در ایستگاه های مختلف توقف می کند.
دیروز مصادف با 25 خرداد این قطار، مسافری از تهران داشت که به تازگی زیاد به نصف جهان می آید،خاطره تلخ حضور قبلی دکتر صالحی امیری وزیر محترم میراث فرهنگی در ذهن خبرنگاران اصفهانی هنوز فراموش نشده است.
وی اینبار آمده بود تا از هتلی در قلب ارگ جهان نما بهره برداری کند. عدم تفهیم و هماهنگی با ماموران حراست هتل که جایگاه خبرنگاران و عکاسان اصفهان برای پوشش این برنامه کجاست؟ برخورد بد و سراسر توهین، نبود جایگاه برای خبرنگاران و عکاسان، نبود سیستم صوتی مناسب برای بهره برداری صحیح از صدای سخنرانان و هزاران مورد دیگر از نقاط ضعف این برنامه بود که مسئولان پس از اعتراض خبرنگاران مثل همیشه با عذرخواهی سعی کردند که آنرا به وادی فراموشی بفرستند.
ولی باید دید چرا بی حرمتی به جایگاه خبرنگار و عکاسان خبری در اصفهان، مخصوصا در برنامه هایی که شاهد حضور وزراء در اصفهان هستیم، تبدیل به عادتی مزمن شده و مانند یک بیماری خطرناک در حال گسترش در ادارات، سازمان ها، ارگان ها می باشد.
اگر فکری برای این بیماری مزمن نشود، اعضاء حیاتی بدنه رسانه در شهر که همانا خبرنگاران مطالبه گر هستند درگیر آن می شوند و دیگر انگیزه ای برای کار نخواهند داشت و فقط جسم بی روحی از خبر باقی می ماند.
اگر بخواهیم بدون غرض ورزی به تحلیل مسائل چند هفته اخیر بپردازیم به چند نکته می رسیم که باید برای آن فکری کرد:
* حضور میرزا بنویس ها آفت حضور خبرنگاران مطالبه گر
آنها فقط می نویسند، آن هم زیر باد کولر و در نشست های خبری، از چرایی تاخیر در یک پروژه نمی پرسند، از ابهامات مالی یک پروژه سراغی نمی گیرند، نمی دانند که باید بین مردم بود و سوژه های خبری خود را از بین درد و رنج یا حتی شادی مردم انتخاب کرد، نمی دانند که نماینده افکار عمومی هستند باید حق مردم را مطالبه کنند آنها فقط آمده اند کوچکترین کار یک مدیر که بیشتر مواقع وظیفه سازمانی او می باشد را پوشش خبری دهند و فقط رزومه مدیران روابط عمومی را پربارتر کنند.
* تعظیم، تعریف و تمجید بی دلیل برخی موسپیدان رسانه از مدیران
در هر صنفی موسپیدان آن بعنوان ظرفیتی برای مطالبه و احقاق حق جوانان آن صنف به شمار می روند، اما تعظیم و تمجید موسپیدان رسانه اصفهان مثل زنجیری بر پای قلم خبرنگاران مطالبه گر است و مانع حرکت این جوانان به سمت تعالی شده است.
*ضعف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
در سال های گذشته تنها با داشتن مدرک تحصیلی لیسانس حتی غیر مرتبط و با داشتن ارتباطات موثر در وزارت خانه تعداد زیادی مجوز پایگاه خبری صادر گردید، که فاقد هر گونه کارآیی در عرصه رسانه هستند و فقط می توان آنها را در پشت میزهای نشست های خبری را دید.
*ضعف مدیران روابط عمومی سازمان ها
روابط عمومی با 20 وظیفه تعریف شده در چارت سازمانی بعنوان قلب تپنده یک ارگان به حساب می آید که متاسفانه به حیات خلوت مدیران کل برای استخدام دوستان و فامیل تبدیل شده و این باعث می شود که به رسالت اصلی خود نپردازند و به مرور زمان آن مجموعه اعتماد افکار عمومی را از دست بدهد.
همین 4 دلیل می تواند برای آسیب شناسی اتفاقات این چند ماه اخیر کافی باشد.
اما چه باید کرد؟! این چیزیست که نمی دانم .........
