به گزارش الاچیق خبر / یک عامل کلیدی که چشم‌انداز سنگ‌آهن را شکل می‌دهد، گذار جهانی به سمت کربن‌زدایی و تولید فولاد سبز است. فناوری‌هایی مانند آهن اسفنجی مبتنی بر هیدروژن (DRI)، سنگ‌آهن و گندله‌های با عیار بالا و ممتاز را ترجیح می‌دهند. این گذار، یک سناریوی تقاضای دوگانه ایجاد می‌کند که در آن، روش‌های سنتی کوره بلند همچنان در کوتاه‌مدت غالب هستند، اما تقاضا برای سنگ‌های سازگار با DRI به‌سرعت در حال رشد است و این امر الزامات کیفی سنگ معدن را تغییر می‌دهد.

عرضه همچنان به‌شدت در میان چند بازیگر کلیدی، به‌ویژه معدن‌کاران استرالیایی و برزیلی مانند ریوتینتو، BHP و واله، متمرکز است که حدود ۷۰ درصد از تجارت دریایی سنگ‌آهن را کنترل می‌کنند. این شرکت‌ها به سرمایه‌گذاری سنگین در پروژه‌های جدید برای پاسخ‌گویی به تقاضای آینده ادامه می‌دهند. بااین‌حال، این تمرکز، ریسک‌های مرتبط با تنش‌های ژئوپلیتیکی و اختلالات عملیاتی را نیز افزایش می‌دهد.

تحلیلگران بازار پیش‌بینی می‌کنند که قیمت سنگ‌آهن به‌تدریج کاهش خواهد یافت و تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۸۰ تا ۸۳ دلار در هر تن برسد. همان‌طور که در شکل شماره ۱ (نمودار سمت چپ) نشان داده شده است، این کاهش قیمت عمدتاً به دلیل افزایش مازاد عرضه در تجارت جهانی سنگ‌آهن از طریق دریاست که انتظار می‌رود با راه‌اندازی پروژه سیماندو در اواخر سال ۲۰۲۵ تشدید شود. بااین‌حال، نمودار همچنین نشان می‌دهد که قیمت‌ها پس از رسیدن به کف در حدود سال ۲۰۲۹، با انقباض مجدد توازن بازار، ممکن است تا سال ۲۰۳۵ بهبود یابند. عواملی مانند رسیدن تولید فولاد چین به نقطه اشباع و رشد بازیافت فولاد، نیاز به مواد خام را کاهش خواهند داد، اگرچه انتظار می‌رود تولید فولاد هند به رشد خود ادامه دهد.

ملاحظات زیست‌محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) به‌طور فزاینده‌ای بر تولید سنگ‌آهن تأثیر می‌گذارند و معدن‌کاران را ملزم به اجرای شیوه‌های پایدارتر و سرمایه‌گذاری در کنترل انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌کنند. این عوامل هزینه‌های عملیاتی را افزایش می‌دهند، اما برای دوام بلندمدت پروژه ضروری هستند. اتوماسیون و دیجیتالی‌سازی نیز در حال بازشکل‌دهی به ساختارهای هزینه و کارایی عملیاتی هستند.

ظهور کارخانه‌های فولاد سبز متکی بر فناوری‌های DRI به یک تغییر ساختاری در پروفایل‌های تقاضای سنگ‌آهن اشاره دارد. انتظار می‌رود تا سال ۲۰۳۰، نزدیک به ۱۰۰ میلیون تن ظرفیت جدید DRI در سطح جهان ایجاد شود که تقاضا برای سنگ معدن گرید احیای مستقیم را افزایش می‌دهد. این بخش نوظهور، یک کمبود بالقوه عرضه را نشان می‌دهد و تولیدکنندگان بزرگ در حال هدف‌گذاری برای گسترش تولید گرید DR به‌منظور پر کردن این شکاف هستند.

دینامیک تقاضای منطقه‌ای نیز به‌طور قابل‌توجهی متفاوت است. همان‌طور که در شکل شماره ۱ (نمودار سمت راست) به تصویر کشیده شده است، چین همچنان بر مصرف کلی تسلط خواهد داشت، اما واردات سنگ‌آهن آن پس از رسیدن به اوج در حدود سال ۲۰۲۹، مسیری نزولی را طی خواهد کرد که منعکس‌کننده کندی رشد و نرخ‌های بالاتر بازیافت در میان‌مدت است. در مقابل، پیش‌بینی می‌شود بخش فولاد هند به‌شدت رشد کند و تقاضا برای واردات سنگ‌آهن را پایدار نگه دارد.

در نهایت، چشم‌انداز سنگ‌آهن تا سال ۲۰۳۰ با رشد متوسط حجم در میان فشار قیمتی، که توسط روش‌های تولید فولاد در حال تحول به نفع سنگ‌های با کیفیت بالا و الزامات کربن‌زدایی هدایت می‌شود، مشخص می‌گردد. تمرکز بازار، الزامات ESG و پذیرش فناوری، دینامیک عرضه و ساختارهای هزینه را شکل خواهند داد. سرمایه‌گذاران و فعالان صنعت باید این عوامل و محیط تقاضای دوگانه را برای پیمایش مؤثر فرصت‌ها و ریسک‌ها در بخش سنگ‌آهن در نظر بگیرند.

به گزارش آلاچیق خبر / با افزایش دمای زمین، بحث پیرامون مفهوم کربن‌زدایی نیز داغ‌تر شده و به دنبال تشدید نگرانی‌ها پیرامون تغییرات اقلیمی، اتخاذ رویکردی جامع و مشارکتی برای حرکت به سمت کربن‌زدایی در بخش‌های مختلف صنعتی تسریع شده است. همان‌طور که جهان با چالش کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و گرمایش زمین دست‌وپنجه نرم می‌کند، صنایع در حال بررسی استراتژی‌های مختلف برای گذار به سمت شیوه‌های پاک‌تر و پایدارترند.

برخی با استفاده از انرژی‌های پاک، رد پای کربن خود در زنجیره را کاهش می‌دهند. برخی نیز به‌طورکلی زنجیره ارزش خود را تغییر می‌دهند؛ برای مثال فولادسازان به‌جای کوره‌های بلند از کوره‌های قوس الکتریکی بهره می‌برند؛ اما برخی از صنایع به فکر این هستند که به‌جای کاهش انتشار کربن، کربن را از هوا جذب کنند.

استفاده از بیوچار، یکی از همین روش‌هاست. بیوچار نوعی زغال چوب است که از سوزاندن زیست‌توده در محیطی با اکسیژن کم تولید می‌شود. این فرایند که به‌عنوان پیرولیز (pyrolysis) شناخته می‌شود، کربن موجود در زیست‌توده را به شکلی تبدیل می‌کند که در برابر پوسیدگی مقاوم باشد. هنگامی که زغال چوب دفن می‌شود یا به خاک اضافه می‌گردد، با توجه به شرایط مناسب، بخش زیادی از این کربن می‌تواند برای چندین دهه تا چندین قرن در زغال چوب یا خاک باقی بماند. فرایند رشد گیاهان یا جمع‌آوری زیست‌توده زباله، تبدیل آن زیست‌توده به بیوچار و افزودن بیوچار به خاک، دی‌اکسیدکربن را از جو حذف می‌کند. همان‌طور که گیاهان رشد می‌کنند، دی‌اکسیدکربن بیشتری را از اتمسفر حذف می‌کنند و از آن برای تولید زیست‌توده بیشتر بهره می‌برند. کربن موجود در آن زیست‌توده به شکل پایدار به بیوچار تبدیل می‌شود و دفن بیوچار می‌تواند کربن را برای مدت طولانی از جو خارج کند. این چرخه را می‌توان نوعی کربن‌زدایی به حساب آورد.

شکل شماره 1 فرایند بیوچار از زیست‌توده تا کاربرد نهایی را نشان می‌دهد.

طبق گفته مؤسسه غیرانتفاعی Rocky Mountain واقع در ایالات‌متحده، رویکردهای حذف و ذخیره کربن زیست‌توده (BiCRS) که بیوچار معروف‌ترین آن‌هاست، پتانسیل حذف حدود 5.5 گیگاتن دی‌اکسیدکربن در سال را داراست. این رویکردها همچنین عمر مفید بسیار بیشتری در مقایسه با دیگر روش‌ها ازجمله کاشت درختان دارند. استارت‌آپ Charm Industrial مستقر در ایالات‌متحده، یکی از استارت‌آپ‌هایی است که در این حوزه فعالیت می‌کند. Charm در سال 2020 میلادی فعالیت خود را آغاز کرد و تاکنون بیش از 6 هزار تن دی‌کربن‌اکسید را از جو حذف کرده است. شرکت عام‌المنفعه Frontier، در قراردادی با Charm، در ازای حذف 112 هزار تن دی‌اکسیدکربن از شرکت‌های عضو مانند متا، آلفابت و H&M Group، 53 میلیون دلار پرداخت کرد. شرکت JP Morgan Chase نیز از قافله عقب نماند و در ماه می سال 2023 میلادی، قراردادی برای حذف تقریباً 28.5 هزار تن دی‌اکسیدکربن معادل در طی پنج سال با این استارت‌آپ امضا کرد.

شکل شماره 2 پتانسیل جهانی حذف کربن با استفاده از بیوچار را بر اساس درصد کل انتشار ملی گازهای گلخانه‌ای در سال 2020 میلادی نشان می‌دهد.

بیوچار علاوه بر کربن‌زدایی، مزایای دیگری در بخش‌های مختلف دارد. در کشاورزی، استفاده از بیوچار می‌تواند امنیت غذایی و پایداری را افزایش دهد. ساختار متخلخل بیوچار، ساختار خاک را بهبود می‌بخشد و حاصل‌خیزی آن را با حفظ مواد معدنی و آب افزایش می‌دهد. استفاده از بیوچار مخصوصاً برای خاک‌های مناطق گرمسیری می‌تواند بسیار مفید باشد. صنعت ساخت‌وساز بخش دیگری است که از بیوچار بهره می‌برد. بیوچار با کاهش درصد سیمان در بتن، ردپای کربن مصالح ساختمانی را به حداقل می‌رساند. اختصاص تنها 1 درصد از جرم مخلوط‌های بتن به بیوچار می‌تواند به‌طور شگفت‌انگیزی سالانه 0.5 گیگاتن دی‌اکسیدکربن را جذب کند و ردپای گازهای گلخانه‌ای صنایع مبتنی بر سیمان را تا 20 درصد کاهش دهد. علاوه بر این، بیوچار ظرفیت عایق حرارتی بتن را بهبود می‌بخشد و خواص مکانیکی مانند مقاومت فشاری و خمشی را افزایش می‌دهد.

بهره‌گیری از بیوچار برای حذف کربن، یک فناوری نسبتاً بالغ است که در حال حاضر استفاده از آن به دلیل مسائل هزینه و دسترسی به فناوری‌ها محدود شده است. با توجه به ویژگی‌های فوق‌العاده بیوچار در بخش‌های مختلف، در آینده تحقیق بیشتر حول این فناوری می‌تواند مسیر خوبی را برای کربن‌زدایی پیش روی فولاد مبارکه باز بگذارد.