روایت شکل‌گیری یک کارگاه قلمزنی به دست دانش‌آموز اصفهان

به گزارش آلاچیق خبر ، امیرعلی امانی، هنرجوی سال دوازدهم هنرستان و فعال رشته قلم‌زنی، درباره مسیر ورودش به این هنر اظهار داشت: حدود هفت سال است که در حوزه قلم‌زنی فعالیت می‌کنم و جرقه این مسیر از ۱۲ سالگی در ذهنم زده شد. علاقه‌ام آن‌قدر جدی بود که تصمیم گرفتم همین هنر را به‌عنوان رشته تحصیلی‌ام انتخاب کنم و خوشبختانه در جشنواره «صنایع دستی خلاق» نیز در بخش مهارتی برگزیده شدم.

وی با نگاهی تاریخی به هنر قلم‌زنی، این رشته را میراثی چند هزار ساله دانست و گفت: قلم‌زنی هنری است که قدمت آن به پنج تا هفت هزار سال پیش از میلاد و حتی پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد. از همان ابتدا تصمیم گرفتم بهترین باشم. طراحی اصلی تمام آثاری که خلق می‌کنم، کاملاً شخصی است و خودم را وارث این میراث می‌دانم. به باور من، هنرمند کسی است که به فلز روح می‌بخشد.

امانی نقطه آغاز مسیر مهارتی خود را به یک اتفاق ساده اما سرنوشت‌ساز نسبت داد و ادامه داد: حدود ده ساله بودم که پسرعمویم، که خودش در این حرفه فعال بود، گفت «می‌دونستی با یک چکش و میخ می‌شه روی فلز نقش ایجاد کرد؟» همان جمله برایم شگفت‌انگیز بود. همان روز با یک چکش و میخ روی فلز خط انداختم و ذوق‌زده شدم. چند سال بعد، با حمایت خانواده و راهنمایی پسرعمویم، شاگردی را به‌طور جدی آغاز کردم.

این هنرجوی جوان با اشاره به استقلال کاری خود افزود: بعد از چند ماه یادگیری، مستقل شدم و کارگاهی در چهارباغ اجاره کردم. امروز هم‌زمان با درس، این مسیر را با قدرت ادامه می‌دهم و تلاش می‌کنم هر روز حرفه‌ای‌تر شوم.

وی درباره نخستین مهارتی که آموخته است، بیان داشت: اولین سبکی که یاد گرفتم «گل و مرغ» بود؛ سبکی ساده‌تر و متناسب با بازار. حدود چهار سال نزد دو استاد مختلف شاگردی کردم تا به مرحله‌ای رسیدم که بتوانم کار قابل ارائه تولید کنم.

امانی نقش خانواده را در تداوم مسیر خود تعیین‌کننده دانست و تصریح کرد: جرقه علاقه‌مندی از سوی پسرعمویم زده شد، اما اگر حمایت و همراهی خانواده نبود، قطعاً ادامه این راه برایم دشوار می‌شد. تشویق آن‌ها انگیزه مرا چند برابر کرد.

وی جدی‌ترین چالش مسیر مهارت‌آموزی خود را عبور از مسیرهای ساده عنوان کرد و گفت: بعد از چهار سال می‌توانستم با همان سبک گل و مرغ درآمدزایی کنم، اما هدفم بهترین بودن بود. به همین دلیل به سراغ سبک‌های پیچیده‌تر رفتم و نزد سه استاد دیگر شاگردی کردم. در کنار قلم‌زنی، مهارت‌هایی مانند طراحی سیاه‌قلم، ریزه‌کاری و برجسته‌کاری را نیز آموختم تا آثارم هویت مستقل داشته باشند.

این هنرجوی قلم‌زن، ارتباط با استادان برجسته را عامل اصلی پیشرفت خود دانست و اضافه کرد: تجربه و نگرشی که از استادانم آموختم بسیار ارزشمند بود. در کنار آن، توکل به خداوند و ایمان به توانایی‌هایم باعث شد بتوانم طراحی‌های شخصی و متفاوت خلق کنم؛ کاری که هر کسی از عهده آن برنمی‌آید.

امانی با اشاره به سیر تکامل آثارش اظهار داشت: تمام آثار اولیه‌ام را نگه داشته‌ام، چون برایم حکم رزومه را دارند. این آثار به من نشان می‌دهند از کجا شروع کرده‌ام و امروز در چه جایگاهی هستم. تفاوت آثار امروز با گذشته، در عمق طراحی، ظرافت اجرا و هویت مستقل آن‌ها خلاصه می‌شود.

وی درباره مسیر عرضه محصولات خود بیان داشت: در حال حاضر از طریق شبکه‌های اجتماعی و ارتباط با هنردوستان و نمایشگاه‌داران، آثارم را عرضه می‌کنم. تصمیم دارم در کنار فعالیت هنری، تولید محتوا را نیز جدی‌تر دنبال کنم تا فروش آثارم حرفه‌ای‌تر شود.

این هنرجوی هنرستانی درباره تأثیر صنایع‌دستی بر وضعیت اقتصادی‌اش گفت: در ابتدای مسیر هیچ درآمدی نداشتم و فقط یاد می‌گرفتم، اما امروز در حال کشف مسیرهای درآمدزایی مهارتم هستم. از ۱۴ سالگی دیگر از خانواده پول توجیبی نگرفته‌ام و توانسته‌ام هزینه‌های شخصی‌ام را با تلاش خودم تأمین کنم؛ حتی اگر درآمدم زیاد نباشد، این استقلال برایم بسیار ارزشمند است.

امانی برندسازی را مهم‌ترین عامل فروش آثار دانست و افزود: وقتی هنرمند بتواند شخصیت برندی برای خود بسازد و در کارش تخصص داشته باشد، به‌مرور جذب مشتری و سرمایه اتفاق می‌افتد. اخلاق‌مداری، روابط عمومی قوی و دانش عمیق نسبت به مهارت، از پیش‌نیازهای این مسیر است.

وی درباره چشم‌انداز آینده خود خاطرنشان کرد: به‌دنبال امنیت و تمکن مالی هستم و دوست دارم نمایشگاه شخصی برگزار کنم. حقیقت این است که از فروش آثارم ناراحت می‌شوم، چون برای هرکدام زحمت زیادی کشیده‌ام. همچنین علاقه‌مندم این هنر را به علاقه‌مندان آموزش دهم.

این هنرجوی موفق در توصیه به دانش‌آموزان گفت: برای یادگیری باید صبور باشند و نزد استادان مجرب شاگردی کنند. از آزمون و خطا نترسند و خود را در موقعیت‌های دشوار قرار دهند؛ چون همین چالش‌ها مسیرهای موفقیت را نمایان می‌کند.

امانی در پایان، پیام خود را چنین جمع‌بندی کرد: مهم‌ترین درسی که گرفته‌ام این است که اگر خواستار چیزی هستید، آن را از خداوند بخواهید. توکل و ایمان به خداوند بارها در زندگی من اثر واقعی خود را نشان داده و بسیاری از چالش‌ها را به فرصت تبدیل کرده است.