به گزارش آلاچیق خبر ، در قلب شهر اصفهان، دو چشمۀ جوشان هنر و صنعت در کنار هم خروشان هستند. در شمارۀ ۲۵۱ نشریۀ حاضر، تاریخچۀ هنرستان فنی ابوذر را به طور مختصر بررسی کردیم. چنان‌که گفتیم و شرح آن گذشت، هنرستان‌های فنی و هنرهای زیبا نخست در یک محوطه بودند و پس از بروز مشکلاتی از هم جدا شدند. در این شماره با سفری در زمان، پیشینۀ تاریخی هنرستان هنرهای زیبا را واکاوی خواهیم کرد.
در بخش مشترک تاریخ این دو مدرسه، باید به سال ۱۳۱۵ برویم. جایی که در کوچۀ تلفن‌خانه شهر اصفهان، هنرستانی به نام «هنرستان دولتی» به تبعیت از وزارت پیشه و هنر افتتاح شد تا هنرمندانی را پرورش دهد که زیبایی را در همۀ ابعاد زندگی جست‌وجو می‌کنند.
در دی‌ماه همان سال استاد «عیسی بهادری» که یکی از هنرجویان هنرستان کمال‌الملک تهران بود و در رشته‌های مختلف نقاشی مهارت داشت، شعبۀ نقاشی را در این هنرستان تشکیل داد. شرایط ورود متقاضی به این شعبه مشابه شرایط ورود به هنرستان فنی (که بعدها ابوذر نام گرفت) بود. بخش هنرهای زیبای این هنرستان، در ابتدای کار هنرآموزانی را در رشته‌های طبیعت، مینیاتور و نقشۀ فرش می‌پذیرفت. هنرجویان در کلاس‌های گروهی دروس نظری و در کارگاه‌های تخصصی دروس عملی را به همراه زبان فرانسوی آموزش می‌دیدند.
در سال ۱۳۱۶، به همت استاندار وقت و برخی دغدغه‌مندان زمینی به وسعت ۲۴ هکتار در کنار ساحل زاینده‌رود خریداری شد و به ساختمان هنرستان هنرهای زیبا اختصاص یافت. طرحی که بهادری برای ساختمان کشید، پس از تصویب، در چهار ماه ساخته شد تا به ساحل زاینده‌رود جلوۀ تازه‌ای ببخشد.
در سال ۱۳۱۸ عیسی بهادری به ریاست مدرسه رسید و این هنرستان با حضور اساتیدی چون «نورمحمد معیّری» در نقاشی رنگ‌وروغن، «احمد صنیعی‌آباده‌ای» در منبت‌سازی، «خلیل گلریز خاتمی» در خاتم‌سازی، «مهدی‌پور نقش‌بند» در زری‌بافی، «نصرالله مهذّب» در قلم‌زنی، «حسین کاشی‌تراش» در کاشی‌سازی و «حسین شریف واقفی» در نقاشی کاشی همچون چراغ‌های هدایتگر، هنرجویان را در مسیر شکوفایی استعدادهایشان راهبری کرد.
در شهریور ۱۳۲۰، هنرستان هنرهای زیبا در میان طوفان حوادث سیاسی و اجتماعی، در حال مبارزه برای بقا بود؛ اما مواجهه با مشکلاتی چون مضیقة مالی و کاهش تعداد هنرجویان سبب شد «معیّری»، رئیس پیشه و هنر وقت، آن را منحل و ضمیمۀ هنرستان صنعتی کند. ولی این پایان ماجرا نبود؛ چراکه چهار سال بعد، با دستور وزیر وقت پیشه و هنر، بخش هنرهای زیبا با تفویض اختیار، از بخش صنعتی جدا شد تا هنرستان مجدداً شروع به فعالیت کند.
با تلاش‌های «ملک‌زاده»، مدیر وقت مدرسه، هنرستان هنرهای زیبا جانی دوباره گرفت؛ اما این آرامش نیز دوام چندانی نداشت؛ چراکه در سال ۱۳۲۶، یکی از وزرای وابسته به حزب توده برای دومین بار دستور انحلال این هنرستان را صادر کرد.
در پی این انحلال عیسی بهادری، مدیر و بنیان‌گذار هنرستان هنرهای زیبا که خود نیز از هنرمندان برجستۀ ایران بود، رهسپار تهران شد و در ملاقاتی با «قوام‌السلطنه»، نخست‌وزیر وقت، وی را از مسائل هنرستان آگاه کرد. قوام که با توضیحات کامل بهادری اقناع شده بود، دستوری مبنی بر فعالیت دوبارۀ هنرستان هنرهای زیبا صادر کرد و به‌این‌ترتیب، هنرستان با اعتبار اندکی که یافت، به حیاتش ادامه داد.
در سال ۱۳۴۳، با تفکیک وزارت فرهنگ به دو وزارتخانۀ آموزش‌وپرورش و فرهنگ و هنر مدیریت هنرستان هنرهای زیبا در هاله‌ای از ابهام قرار گرفت. این وضعیت تا تشکیل اداره‌کل هنرهای زیبای کشور در سال ۱۳۴۵ ادامه یافت تا در نهایت با تشکیل این اداره‌کل، مدیریت مدرسه به آن واگذار شد.
یکی از ویژگی‌های این هنرستان، تولید تعداد قابل‌توجهی آثار هنری است که حاصل فعالیت‌های عملی هنرجویان تحت‌نظر مربیان کارآزموده و متخصص بوده و هست. آلبوم خاطرات این مدرسه، شاهد برگزاری نمایشگاهی از آثار نفیس هنرجویان است. درخشش آثار هنری خلق‌شده سبب ارسال برخی از آن‌ها به نمایشگاه جهانی بروکسل و توکیو شد که دریافت دیپلم «دونور» و مدال‌های طلا و نقره و برنز را به همراه داشت.
طی سال‌های متمادی، هنرستان هنرهای زیبا به مرکزی برای نمایش زیباترین جلوه‌های هنر ایرانی تبدیل شد و بازدیدکنندگان زیادی را به خود دید که هریک تحت‌تأثیر آثار هنری هنرجویان این هنرستان قرار گرفته و از زیبایی و شکوه نهفته در این آثار، به‌عنوان نمادی از فرهنگ غنی ایران یاد کرده‌اند.
هنرستان هنرهای زیبا همانند معدنی ارزشمند است که در آن جواهراتی گران‌بها نهفته است. این گنجینۀ ارزشمند همواره در تلاش بوده تا با تغییرات و تحولات روز، خود را به‌روز کند و به‌عنوان یکی از مراکز مهم آموزش هنر در ایران، نقش خود را ایفا نماید. در سال ۱۳۵۳، طبق نظام جدید آموزشی، بنیادنامۀ هنرستان نیز تغییر یافت. طبق این اساس‌نامه، هنرجویان مانند فراگیران علوم نظری، پس از گذراندن دورۀ چهارساله، دیپلم دریافت می‌کردند.
پس از وقوع انقلاب اسلامی، اصفهان همچون درختی سرسبز و خرم، با شاخه‌های پربرگ و بار، در مسیر رشد و شکوفایی بیشتر قرار گرفت و یکی از شاخه‌های این درخت، آموزش‌وپرورش بود که با تلاش‌های معلمان سخت¬کوش، به‌سرعت رشد می‌کرد.
پس از انقلاب اسلامی، تعداد مدارس ابتدایی، متوسطه، هنرستان‌ها و مراکز فنی به طور چشمگیری افزایش یافت و علاوه‌برآن، کیفیت آموزش نیز موردتوجه قرار گرفت.
هنرستان هنرهای زیبای اصفهان را باید چیزی ورای یک مدرسۀ هنری ساده دانست. این هنرستان، نمادی از زیبایی و هنر در شهر اصفهان است. ساختمانی که با معماری زیبای خود، یادآور شکوه و عظمت هنر ایرانی است و همچون نگینی درخشان در قلب اصفهان می‌درخشد. این مدرسه هر روز، میزبان هنرجویان جوانی است که در جستجوی زیبایی هستند و می‌خواهند ازطریق هنر، زیبایی دنیای پیرامون خود را به نمایش بگذارند.
