روح جستجوگر یک خبرنگار حتی در دید و بازدید نوروزی هم به دنبال نکاتی می گردد که شاید از دید مخاطبان عام پنهان مانده باشد. به رسم هر ساله باشگاه شماره 2 شهرداری اصفهان 6 فروردین میزبان مدیران و همکاران و مردمی بود که در این روز می خواستند با شهردار خوش خلق خود و اعضاء شورای شهر دیداری داشته باشند. در ابتدای ورودی باشگاه اولین چیزی که توجه رهگذران را به خود جلب می کرد تجمع مدیران شهری بود که همکاران خود را گاه از سر صداقت و گاه از سر مصلحت در آغوش می کشیدند.راهی از میان این بازار داغ احوال پرسی برای خود باز کردیم و همراه با دو بانوی دیگر خبرنگار وارد محوطه اصلی باشگاه شدیم.
ورودی اصلی سالن با سفره هفت سینی زیبا تزئین شده بود و خوش آمد گویی پرسنل خوش خلق بخش تشریفات شهرداری مرکزی که حضور آنها در مراسم ها باعث می گردد نظمی مثال زدنی بر برنامه حکم فرما باشد، از جو سنگین حاکم بر فضای ورودی باشگاه که ذهن مرا درگیر کرده بود کم کرد. تا اینجای مسیر به چشم سر فقط دو بانو مشاهده شد و دیگر هیچ!!!
پله ها را که به آرامی بالا رفتیم، صدای مولودی خوانی واضح تر به گوش می رسید، شهردار با لبخند همیشگی که بر لب دارد، به احترام میهمانان از جای بلند می شد و آرزوی سالی سرشار از موفقیت برای مدعوین می کرد و اعضا شورای شهر نیز که غیبت سه تن از آنان مشهود بود لبخندهای گاه از روی صداقت و گاه ساختگی نثار میهمانان می کردند، به آخر صندلی هایی که به شکل L چیده شده بود رسیدیم، در صندلی آخر دختر خوب شورا مانند همیشه آرام، مودب و دست به سینه با لبخندی بر لب نشسته بود چهره خندان و صندلی که محل نشستن تنها بانوی شورا بود باعث شد که با دید یک خبرنگار به مراسم نگاه کنم.
سر را که می چرخاندی باید چشمانت واکاوی می کرد تا بین آن جمعیت مردانه از مدیران شهری بانویی حتی کارمند را پیدا کنی،چه برسد در کسوت مدیریت!!!! میزی در آخر سالن برای نشستن انتخاب کردیم، قاب چشمانم در آن سالن با ظرفیت حدود 250 نفر و در آن 45 دقیقه توقف، آمد و شدهای زیادی را در خود ثبت کرد که حضور بانوان در این رفت و آمدها بسیار اندک بود و این مساله در قاب عکسهای ثبت شده در خبرگزاری منتسب به شهرداری هم به وضوح قابل رویت است.
اینجاست که سئوالات زیادی در ذهن کنجکاو یک خبرنگار مطالبه گر رژه می روند که چرا وقتی مدیریت شهری عنوان انقلابی، جهادی، دینی و اسلامی را با خود یدک می کشد، بانوان در تصمیم گیری های مهم جایی ندارند؟ یا به راستی سهم بانوان از مدیریت در شهرداری فقط حضور در شعارهاست ؟این سقف شیشه ای در آن ساختمان سرد و سفید کی شکسته می شود یا اصلا می خواهند که بشکند؟!!! اگر به آمار دریافتی از اینترنت اکتفا کنی می بینی که در استان اصفهان، حضور زنان در پستهای مدیریتی در سالهای گذشته کمرنگ است. برای مثال، در سالهای اخیر تنها یک زن بهعنوان بخشدار در شاهینشهر و سه زن در پست معاونت فرمانداری در شهرستانهای اصفهان، فریدن و نجفآباد مشغول به کار بودهاند. همچنین، مشارکت زنان در امور روستایی ۷ درصد برآورد شده که معادل ۴۴ دهیار زن فعال در استان است، اگر آمار دریافتی از منابع انسانی شهرداری مرکزی مرجع ما باشد، تنها 26 بانو در شهرداری و سازمانهای متبوع در پست مدیریت مشغول به فعالیت هستند.
اینجا باید از مدیریت شهری پرسید که وقتی بر طبق آیه 1 سوره شریفه نساء زن و مرد از یک گوهر آفریده شده اند و از لحاظ آفرینشی و طبیعی ارزشی برابر دارند،یا به گواه مورخانی مانند ابن حجر عسقلانی و ابن اثیر بیش از 1000 نفر از زنان صحابه ، مانند مردان زمانه خود به علوم مختلف مسلط بودند و در تصمیم گیری ها نقش داشتند، یا وقتی امام خمینی ( ره ) و مقام معظم رهبری بارها در سخنان ارزشمند خود به نقش تعیین کننده زنان در به ثمر رسیدن انقلاب و هشت سال دفاع مقدس اذعان داشتند. این آمار پایین نشان از چه دارد؟!!!!!
شاید وقت آن رسیده که مدیریت های شهری در هر دوره و با هر سلیقه سیاسی در نصف جهان این شعر سهراب سپهری را نصب العین خود قرار دهند:
چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید
شاید توانایی بانوان در تصمیم گیری های کلان دیده شود...
